Zaman Geçiyor...Kişiler ve Kişilerin Ölümlü Yanlarıyla.

...cümlesiyle uyandım sabah. Bu ara, aydınlatıcı çağrışımlarım var. Okuduklarımdan, izlediklerimden. Bu cümle de, sanıyorum ortaokul döneminde, bir yaz boyunca bitirmeye azmettiğim, tamamı dayımın kütüphanesine ait Can Yayınları serisinden bir kitapta geçen bir cümleydi. Kime aitti hatırlamıyorum. O yaz, dönüştüğüm bir yaz olmuştu.

Bir de şiire mi sardım acaba biraz? Çok severek takip ettiğim bir yazın türü değildir ama bazen bir şey okuyorum, bir vuruyor beni ki...Sanki, biri çıkmış, bir kalabalık içinde benim söylemeye ve hatta düşünmeye bile cesaret edemediğim şeyleri, bir çırpıda, sakin sakin, lafı dolandırmadan söyleyivermiş gibi.

Bekle dedi gitti
Ben beklemedim, o da gelmedi...
Ölüm gibi bir şey oldu
Ama kimse ölmedi...

Tam aklına bu dizeler gelip de bir yerlere karalayabilmek için kalem ararken, Özdemir Asaf'ın ne yaşadığını ve ne hissettiğini çok merak ediyorum...