"...ve odadaki tüm havayı ciğerlerine çekercesine bir nefes alıp gözlerini kapının kolundan ayırmadan konuşmaya başladı:
Sanıyorum, eskiden pek düşünmediğim, düşünmeyi yasak saydığım şeyleri,bir süre evvel düşünmeye başladım. İnsanlardan uzak durmak istiyorsun, çünkü onlar her an seni eleştirebilirler. Yaptığın şeyi aslında öyle değil de böyle olması gerektiğini söyleyebilirler. Ve bununla baş edemezsin. Benden uzak durmak istedin ve bunun için milyonlarca geçerli sebebin vardı. Ama, aslında, gerçekte, doğruda, en içerde, senin bile bilmediğin bir yerde, benim kendi hayatımla baş edememem senin yetersizliğindi. Burada çuvallıyordun ve bununla baş edemiyordun.
Şimdi, burada, öylece duruyor olman ve bunu milyonlarca nedene bağlaman da bununla baş edemeyeceğini düşünmenden. Bu nedenle burada, bu kalemi kırıyorsun. Farkında mısın? İpi kendi elinle çekiyorsun. Ve gerçekten bunu istiyorsun.
bittiğinde, gözlerini alamadığı o kapıdan çıkıp gitmişti..."
İki Kişi, sy.107
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder