Bazı insanlar çok acayip be…Ne kadar değiştiklerini söyleyip duruyorlar. Ama bir taraftan da “hiç değişmedim aslında ben, hep aynı insanım” noktasındalar. Sanki şimdi olduklarını düşündükleri insandan görünüşte çok memnunlar ama, bir de tırsıyorlar ki, “Yav? Acaba?” . Böyle insanlara “ İstersen bir aynayla yardım edeyim” demek istiyorum. Yok kardeş, sen gerçekten çok değişmişsin. Hiç o eski günlerdeki gibi değilsin. Başka bir adam/kadın olmuşsun. Başka bir yere ait olmuşsun. Hiç geçmişe öykünme. Bitmiş o günler. Bunu görmek, bil ki en çok, seni en yakından tanıyana acı verir. Senin için de en çok o üzülür. Ama hayat da böyle bir şey işte. Fena. Adaletsiz. Kahpe. İyisi mi, bırakalım bunları. Yani, herkes bıraksın. Bunları. Bitsin gitsin işte. Köşesi yırtık eski, bakıp bakıp üzüldüğümüz, her seferinde “Atıcam artık bunu” dediğimiz, ama atamadığımız “hakkaten mutlu ve güzel suratlar” fotoğrafımızın üzerinde bir mürekkep lekesi. Kalsın.
Bırak.
Üstü kalsın…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder