Bir İnsan Evladının Köpekle İmtihanı: Çapkın

Önümüzdeki cumaya kadar misafirimiz kendisi. Yaklaşık 2,5 aylık bir Golden. Eve gelişi, bana çocuk sahibi olma isteğimi tekrar düşündürdü. Zira aynen bir bebek gibi ilgi ihtiyacı içinde. Bizim Hodbin hiç böyle değildi diye konuştuk Arzu'yla. Adeta insandan tiksinen bir yaratık kedi hayvanı. Sadece sırtını filan kaşıtmak istediğinde gelip yanaşıyordu. Ama Çapkın öyle değil.

Öncelikle tuvalet eğitimi olmadığından evde elimizde kağıt havlu ve Cif çamaşır suyu katkılı sprey ile geziyoruz. Ama biraz terbiye verdiğimi düşünüyorum. Zaman zaman serdiğimiz gazete kağıtlarına yapabiliyor. Bir de Hayır! dediğimde ürküp durmaya başladı. Ben de Gestapo gibi insanmışım, bunu anlamış bulunuyorum.

Ayaklara özel ilgisi var: Sürekli ısırıp yalama peşinde. Ama ısıramıyor tam olarak henüz. Neyse ki. Ancak aşağıdaki gibi duruyor.

İki tane oyuncağı var ve ikisini de aynı anda ağzına alabilmek için yarım saat uğraşabiliyor. Yani tıpkı insan gibi o da, olmayacak işlerin peşinde vakit kaybediyor sıklıkla. Gerçi neye ayıracağı vakti orada kaybediyor, bunu bilemiyorum.

Çapkın Efendi bir de televizyon izliyor, özellikle belgesele pek meraklı. "Hayat" belgeselinde iki saat mercan resifi izledi, ne gördüyse artık.

Köpek sahibi olmak zor zanaat buna kanaat getirdim. Gece, düşünceli sahibinin evi kirletmesin diye alıp getirdiği, büyükçe bir kafes içinde muhafaza etmeye çalışıyoruz da pek alınıyor kendisi. Bir vızıklamalar, bir ağlak haller. Uyku bölük pörçük haliyle.

Ama olsun...Suratına bakınca bile gülüyorum ben. Komiklik her hareketinde mevcut. Şapşallık desen zaten doğuştan.  Bu da böyle bir deneyim olsun bakalım. Ya da prova :)