Avrupa'yla Kazan Kepçe İlişkisi-Episode I: Berlin

Aslında macera çoook çok evvelinde başladı. Ancak ben burada sadece gezi kısmını anlatırım;zira sahifeler yetmez…O yüzden kemerlerimizi bağlayalım: Aslı and Derya are on board :)

Efendim, sabah 8.40 uçağına atladığımız gibi yaklaşık iki buçuk saat sonra kendimizi Berlin Tegel havalimanında bulduk. Elimizi kolumuz sallayarak geldiğimiz nokta pasaport kontrol noktası oldu ki bizi orada iki tane sarı, sarı oldukları kadar musibet iki polizei bekliyordu. Vizelere baktıktan sonra dönüş biletiniz nerede, davet mektubunuz nerede, otel rezervasyonunuz nerede gibi sorular yönelttikler ve Derya’yla aval aval birbirimize baktık. Tabii Derya benden daha organize bir insan olduğundan çat diye çıkarıp davet mektubu ve otel rezervasyonunu gösterdi, ben avallığa devam ettim. En sonunda bir de cebimizdeki parayı soran memurdan bozma arkadaşlarımızdan Derya’nın tarafında olan bana parmağını sallayarak “Baaah, bu seferlik alıyorum, ama bir dahaki sefere gözünün yaşına bakmam söyleyiveriyim” diyerek saldı bizi. Sonrasında Ninja Kaplumbağa kabuğu biçimindeki çantaları kapıp, Derya’nın, Resimli Berlin Ansiklopedisi (RBA) biçimindeki kitabından öğrendiğimiz üzere, x9 numaralı otobüse ve oradan da s-bahn isimli metro ağına binerek otele ulaştık. 1 saatlik uykudan sonra RBA’mız elimizde, vurduk kendimizi Messe bölgesindeki KantStrasse sokaklarına. “Bak buradan dönünce oraya çıkıyoruz” diye diye toplamda kesintisiz 3.5 saat yürüyerek kendimizi kaybettik. Bu esnada önümüze çıkan bilimum kilise, tiyatro binası ve tarihi ve turistik binaları da neredeyse tek tek keşfettik. Bu arada ben neredeyse her bölgede en az bir noktayı sonrasında pek çok özleyeceğim güzel ülkeme benzettikçe Derya'ya fenalık geldi. "Oğlum, burası aynı bizim Karadeniz" ya da "Aa, Haydarpaşa be burası" gibi. Gezimizi bizim Berlin’in Bağdat Caddesi diye tarif ettiğimiz ve Berlin’lilerin Ku’dam dediği bölgeyi de tavaf ederek sonlandırdığımızda ben belimi Derya da ayak tabanını Savignyplatz civarında bırakmıştık. Sızarak uyuduk.

Ertesi gün, bundan sonraki maceralarımızda bize eşlik edecek Pınar, Yeliz ve diğer Pınar arkadaşlarımızla buluşup kendimizi müzeler adası olarak nitelendirilen alanda bulduk. Burada arka arkaya 3 müze gezince sanat zehirlenmesine gark olduk. Bunun üzerine bir de adamların yarısını Türkiye’den yarısını Suriye, Irak ve İran’dan yürüttükleri “Pergamon Museum” (tanıdık geliyor değil mii?) ı gezince zehirlenmeye sıkıntı ve sinir eklendi. Adamların koca sunağı, Halep kapsını, vb. gasp edip bir de üzerine Myth and Truth isimli bir bienal yapmaları kendilerine keserle saldırma ihtiyacı oluşturdu yorgun bünyelerimizde. Neyse ki, Berlin’de yiyip yiyebileceğimiz en iyi yemeklerden birine soluksuz atladığımız İtalyan restoranı vardı da kendimizi karbonhidrata verdik. Sonra odaya geldik ve yine sızdık.

Oldu mu sana pazartesi…Artık dedik, aynı ekip, bir Zoologchisher Gartena (böyle yazılmıyordu galiba), yani hayvanat bahçesine gidelim. Buraya girmemizle kendimizi adeta bir çeşit safaride bulmamız aynı zamana rastlar. Bu arada girerken görevli insan bize dedi ki “Akvaryum için bilet kesmiyorum, hayatta gezemezsiniz, zira kapanmamıza 3.5 saat var”. Biz de mevzuyu anlamayarak “Hayırlara çıkar inşallah” deyip içeri daldık. Aman yarebbim! O delişmen filler, aslanlar kaplanlar, maymunlar, Almanca yazdığı için ne olduğunu anlayamadığımız bilimum mahlukat. Bir çoğunu alıp eve getirme isteği uyandırdı deli gönülde. Ama dikkatinizi çekerim bir çoğunu dedim; hepsini demedim. Sonra gel dolaş git dolaş akvaryum bölgesine geldik. İçeri girince kapıdaki kadın “Bilet kesemem size, 1 saat var gezmeniz için, hayatta kesmem” dedi. Biz de bir daha gelemeyeceğimiz bildirerek ısrar ettik. Bunun üzerine de kadıncağız bize çocuk bileti kesti, sonsuz adalet duygusuyla. Daldık ortama. 50 dakika sonra turu tamamlayıp aşağı indiğimizde yüzümüzde Türklere özgü bir gülümseme vardı. Heyt bee! Ancak bu hızlı tur içinde denizatlarını kaçırmış olmam, sonraki günler boyunca kızların başının etini yememe sebebiyet verdi. Neyse, o gün de o biçimde sonlandı diyelim.

Bir sonraki durağımız Berlin Duvarı bölgesi ve Check Point Charlie idi. Buralarda çekilmiş çilelerin fotoğraflandığı müzeyi gezmek Almanya’daki en enteresan şeylerden biriydi diyebilirim, zor durumlar insanları nasıl yaratıcılıklara sürüklüyor, hayrete düştüm. Tabi bu noktada en çok aklımızda yer eden zamanın Doğu ve Batı Berlin’ini ayıran geçiş noktasında eşek kadar yazan “You are leaving the American Sector” yazısı ile bezenmiş kupalar, kartpostallar ve bu adamların bir savaşın getirdiği dayanılmaz acılardan sağladığı kardı. Ee, çalan çırpan adamdan da başka bir şey beklemiyorsun tabi. Bu durumun bünyemizde yarattığı sıkıntıdan kurtulmak amacıyla bir de Türk Mahallesi’nde turlayalım dedik. Bir de ne görelim, saat 9’dan sonra kabuğuna çekilen şehir değil burası, almış coşkuyu. Barlarda kahkaha atan insanlar. Olacak iş değil. Biz de aldık coşkuyu, oturduk bir bara. Meğer adamlar Türk’müş (aman pek tuhaf!). Derya ve Pınar Happy Hour’dan faydalanarak 2 kokteyl istediler. O an onların bittiği andı. Rengarenk kokteyllerin önce dış görünüşüne, sonra üzerindeki meyvelere, en son da tadına hasta olan arkadaşlarımız birden çarpıldı ve pek bir sevimli oldular. Paylaşılan sarhoşluk mudur nedir, biz de bira içen diğer 3 insan, bu duruma ortak olup vara yoğa nihuhaahaha diye kahkahalar atmaya başladık. O kadar ki yan masadakiler homurdanmaya başladı. Alışık değil tabii adamlar. Böyle böyle otele attık kendimizi.

Bundan sonraki günler Derya’yla artık isyan edip otelde kahvaltı edemediğimiz günlerdir. Peynirler o kadar yağlı, su o kadar kötü ve koku o kadar ağırdı ki, karşımızda bulunan marketten aldığımız Nutella’yı ekmeğe sürüp yemeyi tercih ettik. Gittiğimiz son yer ise, bir televizyon alıcısı (ya da vericisi, bilemiyorum) olup 365 metre yüksekliği ile tepesinde Berlin’in krokisini çizme isteği uyandıran bir kule(?) idi. Buranın en önemli özelliği ise kulenin şeklinden dolayı Pınar’ın “fallik obje” yakıştırması ve adının fallik obje kalması oldu. Cümle içinde kullanıldığında biraz tuhaf olmakla birlikte (Ör: Bugün fallik objeye çıktım) herkes bu adı benimsedi, ve koca televizyon vericisi (ya da alıcısı, bilemiyorum :)) nin adı “fallik obje” olarak hafızalara kazındı. Oraya gittik, dönen restorana çıktık, yarım saatte bir tam tur atarak denge zorlukları eşliğinde biralarımız içtik. Aşağı indik, bu delice Berlin turu için birbirimize teşekkür ettik. Ertesi günkü belediye otobüsünden bozma Amsterdam uçağını yakalayabilmek umuduyla yorgun ama mutlu bir biçimde, henüz batmış güneş ardından o bildik şarkıyı mırıldandık: i'm a lonesome cowboy and a long way from home…

Yok yok şaka, mırıldanmadık.
Yalnız mıyız ki yahu :p

P.S. Amsterdam notları, birazdan…