Ölüm ve Ölmek Üzerine….

Hayır bana çok uzak. Sevdiklerime çok uzak. Öyle olmalı. Bana uğramamalı o hiç. Asla konuşmamalıyız bundan. Hiç yokmuş gibi olmalı. Ne anlamı var ve mezar taşımda ne yazacak; bunları hiç düşünmemeliyim. Evet, benim etrafımda kol geziyor, birlerini almış tabi ve almaya çok yakın. Çiğdem’in annesi gidiyor olabilir. Ya da başka birinin kocası, belki. Ama beni ve sevdiklerimi neden alsın ki? Ben ne yaptım ki ölmeyi hak etmek için? Kalp kırmamaya çalıştım- ki kırdıysam da çok özür dilerim- ki bilerek yapmadım. Hep iyi olmaktı derdim. İyi, doğru, hatasız. Bak nasıl hiç olmayacakmış gibi yaşıyor diğerleri. Ben de öyle olmalıyım. Gitmiş olabilir birileri. Ve evet, önemli birileri. Dedem, gitmiş olabilir. Ama anneannem ve annem ve babam ve kardeşim hiç gitmeyecek. Bu bir rüyaydı farzet. Tıpkı o rüyada olduğu gibi. Bu bir depremdi, bir şeyler yıkıldı, ama diğerleri iyi tutundu ve hepsi hayatta. Hep öyle olacak. Yalnız kalmak mı? Komik olma… Nasıl olabilir ki bu? Asla olmaz. Hiç düşünmezsem hiç konuşmazsam, hiç çalışmazsam olmaz!

Beni unutma, bilirsin unutulmak dokunur ya her insana…